Зьвіняць адвечныя званы

Сьвятое Полацкай Сафіі;

З далёкай мілай стараны

Нясуць надзеяў хвілі.

 

Зьвіняць званы. Я чую іх

Праз пушчы, горы, долы, рэкі;

Мая душа ў палоне ў іх

Ад сёньня і да веку.

 

Я чую іх, і у мяне

Ў душы праменіцца надзея:

Ня вечна быць у чужыне

Выгнанцам скрух-падзеяў.

 

Зьвіняць адвечныя званы

Сьвятой Прамудрасьці – Сафіі;

Праз безьліч прыкрасьцяў, яны

Нясуць мне шчасьця хвілі.