Задыміўся імжою сыр-бор,

Дробны дожджык-туман заімжыўся...

Мне прысьніўся квяцісты прастор,

Мне наш край беларускі прысьніўся.

Бачу сон:

Дзе у цемры вякоў

Смуткавалі рачныя затоны,

Зьняты палкія душы з крыжоў,

I няма ні жальбы, ні праклёнаў.

I вось тут, дзе ня рускую Русь

Прадавала паном Кацярына,

Прамяняў селянін-беларус

Сашнікі і саху на машыну.

У вячэрнюю цемру і стынь

Не палае лучына у хаце,

Памяняў беларус-селянін

Сінявую страху на палацы.

I пад новай жалезнай страхой,

Дзе спляліся сьвітальныя цені,

Нарадзіўся Шэксьпір і Талстой,

Засьпяваў беларускі Ясенін...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Мы ідзем не плятні апяваць,

Мы складаем паэмы машынам...

О, краіна – азёрная гладзь,

О, мая дарагая краіна...