Засыпан Менск халоднымі сьнягамі,

Пад палазамі гойсае зіма...

Астрыжан клён асеньнімі сярпамі –

Лістоў няма...

А помніш ростань,

Помніш, дарагая,

Як дагарала восеньская медзь,

Так і душа ў шуканьнях дагарае,

Каб не гарэць...

Тады плылі,

Плылі на поўдзень гусі,

Будзіў лясы

Асеньні сьвіст і гул...

А ты мяняла поле Беларусі

На дальнюю тайгу...

Цяпер зіма скрыпіць пад палазамі,

Заледзянела дарагая шыр...

I часта, часта

Думаю начамі

Я пра Сібір.

За тэю хмураю,

Таемнаю тайгою,

Шукае золата

I немец і тунгуз...

Здружыўся з лыжамі

I цёплаю дахою

Там беларус.

Хачу да сьлёз расквечанай вясною

Паезьдзіць там

I ўздоўж і папярок,

Дзе між сібірскіх зёлак галавою

Ківае васілёк.

Цяпер сьнягі...

Вячэрняю зарою

З пунсовай шклянкі белая зіма

Частуе Менск наліўкай ледзяною...

...Цябе ж няма...