Верас сплёў залатыя вянкі,

Чорны бор зажурыў свае броды,

I галосяць тугой ветракі

У завеях пажоўклай дубровы.

Сумна мне!.. У ціхай казцы лістоў

Чую нешта, таемнае чую:

Быццам коні – пад сьвісты вятроў

Панясьлі ад мяне дарагую.

Што ж,

Пазвоняць на ростань лісты,

Пагалосяць імшою застрэшшы,

А ў бялёсы туман журавы

Прачытаюць апошнія вершы.

Пасумуюць кляны ля акна,

Ветры буйныя смуту разгоняць...

Нашых дзён залатая вясна

Не пакіне ў душы камсамоліць.

Нашых дзён залаты пераліў

Панясе мяне ў далеч нямую,

I між сівых жыцёвых далін

Напаткаю яшчэ дарагую.

Верас сплёў залатыя вянкі,

Чорны бор зажурыў свае бровы,

I галосяць тугой ветракі

У жоўтым золаце любай дубровы.