Па-за вокнамі кружыць мяцеліца,

Па-за вокнамі плачуць вятры...

Быццам ведзьмы за брамаю жэняцца

Альбо едуць на баль гусьляры...

Дзесьці там,

Над драмучаю пушчаю,

Сьцелюць зоры цяпер агняцьвет,

А за вёскай ваўчыныя гульбішчы

Зараз граюць галодны канцэрт.

Дзесьці там, –

На сівую ваколіцу

Зараз маці з дакорам глядзіць,

I, напэўна, галосіць і моліцца,

I у думках далёкае сьніць.

Мабыць, думае:

У ноч гэту цёмную,

У гэту ноч на чужой старане

Плачуць ветры цяпер па пакойнаму,

Плачуць ветры цяпер аба мне.

Эх ты родная,

Родная, блізкая,

Ты ня можаш ўсяго зразумець...

За тынянымі дзесьці кулісамі

Ёсьць і шчырасьць, і людзі, і сьвет.

Нашы дні – пераліўныя хвалі;

Ў парусах нашых сьвішчуць вятры,

Ўсё плывём мы ў бязьмежныя далі,

Каб жыцьцю дарагое дарыць.

А ў жыцьці яшчэ круціць мяцеліца,

А ў жыцьці яшчэ многа сьнягоў;

Па-за нашай ваколіцай сьцелецца

Шматгадовая тлень туманоў.

Але што маладому – кіпучаму

Гэты холад апошніх завей;

Хай галосяць марозы траскучыя –

Ад марозу зара пунсавей.

Па-над нашай сталёваю пушчаю

Сьцелюць зоры цяпер агняцьвет,

Па-за намі ваўчыныя гульбішчы

Зараз граюць галодны канцэрт.

Дарагая,

Далёкая – блізкая,

Ты ня можаш ўсяго зразумець.

За тынянымі дзесьці кулісамі

Ёсьць і шчырасьць, і людзі, і сьвет.