Сэрца штосьці прарочыла, клікала,

Каб ішоў я за ім усьлед;

І дарогай цярністай, вялікаю

Павяло мяне ў дзіўны сьвет.

 

Я ішоў, спатыкаўся і падаў,

Узьнімаўся і зноў ішоў.

І сіпеньне зласьлівае гадаў

Забрудняла шляхоў маіх шоўк.

 

Прад сабою шукаў я мэты,

А за мной дагаралі масты.

Быў і босы я, быў і разьдзеты,

Але сіл дадавала мне ты.

 

Ты была пуцяводнаю зоркаю

Ды казала: “Ідзі, давяду!”

Хоць нямала ‘шчэ зьведаю горкага,

Да Цябе я усё-ж дайду!