Ты нібыта сатканы зь пяшчоты

ты нябыт у будзённым быцьці

выйсьцем стаў зь нематы і нудоты

крык, што ў сьвет бумэрангам ляціць

п’юць засьмяглыя вусны самоту

чую ў голасе ветру сумнеў

сакавік, зноў спакушаны слотай,

не наважыцца здрадзіць вясьне