У наскрозь даждлівы

наскрозь жнівеньскі дзень

пад гамонку галубоў

якія жывуць на гарышчы

смактаць адзіноту

праз саломінку філязофіі

спустошваць шклянку за шклянкай

спустошваць сусьвет за сусьветам

і нетаропка выбудоўваць рыфмамі

ламаную лінію тваіх вуснаў

відаць, нямногія

пагодзяцца быць мной

шчасьце ў тым, што мае адчуваньні

– салёныя марскія хвалі –

трапечуцца ля тваіх ног