Бог разьвесіў на дрэвах лістоту

Бог прыдумаў жыцьцё

быць на беразе нечай самоты

паламаным трысьцём

на кавалкі ўспамінаў сталіцу

болем, быццам нажом,

рэзаць, каб за каўнер твой праліцца

верасьнёўскім дажджом

трапяткога, пужлівага зьвера

мне пяшчотна кранаць

пад паўночным пранізьлівым ветрам

вершы здрадзілі нам