Душа бы зламанае ссохлае дрэўца

сьпякотна, і целу няма як сагрэцца

ад стомы ў чаканьні чарговай сустрэчы

марозіва з болем – звычайныя рэчы

яна апранае стылёвыя строі

зьмяшаная кроў, каляровыя мроі

над горадам сёмая ціша навісла

сем год, і мой сёмы каменьчык у Сьвіслач

ні ўправа, ні ўлева – ніводнага кроку

чакаю сяброўку