Самотніцай у тле чужой пяшчоты

бо родны кут кату майму нямілы

чужыя кіпцюры зьняславяць цноты

іх іншы зьвер забыць ня мае сілы

па дахах працягнуўшы вандраваньне

прысьніць мой кот, зьнясілены дарогай

шыкоўнай ноччу і апухлым раньнем

дурным жыцьцём вясны маёй убогай

бялюткай лапкі палахлівы дотык

вось так к табе я ў думках залятаю

спачнеш ты ад згрызоты і брыдоты

дзе ўсе каты душою спачываюць