Ад восеньскага сонца мне самотна

у рай імкліва вершыкі ляцяць

і неба, як сьмяшлівае дзіця

адно лістота прагне неспакою

адно, што промні скачуць па сьцяне

здаецца нерэальнаю такою

чужая постаць у тваім акне