Памнажаюцца думкі, выходзяць крывёю з носа,

анемія душы, я ня ў стане такое зносіць,

як з далоньню маёй цалаваліся белыя ружы,

уцякаў з галавы новы вершык, нэрвовы і скрушны.

быццам сьлёзы з маіх вачэй для цябе атрута,

гэй, хадзем тусавацца ў пекле, там будзе крута,

сьвет навучыць цябе жыцьцё маляваць з натуры,

ты пакінеш зубамі сьлед на празрыстай скуры.