На дрэвах вісіць цішыня на сьвітанку

сьвет надта бліскучы – балюча глядзець

анёлы зьлізалі з аблокаў сьмятанку

няможна паверыць у сьмерць

яны па кішэнях расьпіхваюць зоркі

і пэцкаюць неба ў малінавы джэм

хоць кожны мой ранак дрыготкі і золкі

няможна да шчасьця бліжэй