Помню... Помню: каштаны і клёны

Ў неба голавы горда ўзьнялі.

У алеях, вячорна-сьцюдзёных,

Цені ўзорам карункаў ляглі.

 

Сонца долу хілілася ў стоме,

Расьсьцілала свае касьнікі.

Мы ішлі па алеях знаёмых

І плялі успамінаў вянкі.

 

Мы ішлі у баварскае поле,

Напаіць свае сэрцы красой

Там, дзе вецер гарэзіць-сваволіць,

Дорыць ласкі свае каласом.

 

Навакола нас – мора палёў тых,

Гадаванцаў чужое рукі.

Як-жа радасна, ветла здалёку  

Усьміхнуліся нам васількі.

 

Мы вярталіся зь ціхіх аддаляў,  

Сэрцы білі, як моцы стае.  

Васілёчкаў пучкі прыгадалі  

Нам палеткі Радзімы свае.