Горкаю праўдаю гронка рабіны

між апусцелых галінаў.

Мне твая ласка, каханы, данінай,

што ты прыносіць павінен.

Мне б адвярнуцца, мне б з'ехаць далёка,

свет гэты мёрзлы пакінуць.

Толькі...

Гарэць мне тады адзінокай

гронкай прагорклай рабіны.