Хацеў-бы я... Прабачце мне

Мае дзівачныя хаценьні,

Бо ў іх маланкай бліскане

Душа паэта ў летуценьнях.

 

Глядзець на гордае чало

Хацеў-бы доўга, немігуча,

Ці зьнічкай зыркаю далоў

Зваліцца; іскраю бліскучай

 

Упасьці блізу Вашых ног,

Шаптаць з пашанай Ваша імя...

Хацеў-бы я, каб толькі мог,

Уславіць песьнямі сваімі

 

Красу і Вас, як неба дар,

Як сонца вечныя праменьні.

 

Пакуль ня згас у сэрцы жар,

Язык ня змоўк у аняменьні, –

Хацеў-бы, каб душы пажар

Пылаў у слоўным зіхаценьні.