Жанчына і свет,

ненадзейны, варожы.

Ці зможаш сябе не згубіць?

Вясна - прамільгнула.

І лета - мінула.

Надзея - на восень.

Ад восені чуе:

- Жанчына, навошта прыйшла

у свет,

дзе святло не пануе?