- Восень, чым мне адплаціла?

Толькі горкаю рабінай,

толькі шумам ветру злога, што ў галінах заблудзіўся,

мне за вернасць, за адданасць

да цябе, мая сяброўка?

- Што ж чакала ты, жанчына,  

ад мяне? Даю, што маю.

Ты адчуй сябе шчаслівай

і ў халоднай адзіноце,

і ў рабіны горкім смаку

асалоду паспытай.

Вось тады ты станеш вернай,  

мне надзейнаю сяброўкай.

- Але тая - буду я?