Ружавеюць ядвабныя цені,

Лёгкай стужкаю сьцелецца дым...

Толькі сны ды ланцуг летуценьняў –  

Вось што будзе са мной назаўжды.

Як шалёная птушка свабоды,

Ты ляціш, за аблокі бялей,

Хоць крывавы адбітак заходу

На тваім застаецца крыле.

Так, нічога цяпер не паправіць:

Паляцела ты, зьнікла, сышла.

А ў нябёсах – на доўгую памяць

Незгасальны праменьчык сьвятла...