Віюцца ўспаміны цудоўнаю нізкай

Аб тым, як вясною цябе я сустрэў.

Ты стала мне мілаю, роднаю, блізкай,

І прагна чакаў я з табою сустрэч.

 

Я помню і бераг Дунаю, і ўзгоркі,

І кветкі лясныя, і гуд камароў;

Пазьней – закаханыя шэпты, гаворкі,

Абдымкі, пяшчоты ў цішы вечароў.

 

Я помню і дзень незабыўны навекі,

Што зьвёў нас аднымі шляхамі ісьці,

Піць разам і болі й гаючыя лекі,

І долю й нядолю дзяліць у жыцьці.

 

З табою пражыў я ня так яшчэ многа,

Ды шчасьця такога ні з кім я ня знаў.

І сэрцам, душою я дзякую Богу

За тое усё, што дала мне вясна.