Аб чым пісаць, ня ведаю. Ня лёгка

У словы вершаў душу пераліць.

Хіба сказаць, што блізка і далёка

Вы ад мяне, як неба ад зямлі.

 

Хіба сказаць, што, лёсам занядбаны,

Магу я толькі мроіць, толькі сьніць,

А сны і мроі ў памяці курганы

Хаваць навек, як даўнішнія дні?

 

Хіба сказаць, што кубак з акавітай

Ад нас вартуе пільна сьмерць?..

Душа мая надломана, разьбіта...

Ці-ж хто яе здалее зразумець?!

 

Ды знаю я: і блізка і далёка

Вы ад мяне, як неба ад зямлі.

Нашто-ж пісаць, калі нялёгка

У пэрлы словаў душу пераліць?