Ото дзеўка, ото хват!

Што на ўсе тут вёскі:

Хоць павесь на добры лад,

Дык шкода бярозкі.

      Як вынесе хусты праць, –

      Вада усе змые,

      А як выйдзе ў поле жаць,

      Дык плача, аж вые.

Нажне жменю або дзьве –

Зусім абамлее,

Зажон рукі разадзьме,

I вецер падвее.

      А як поле! Чыста так,

      Што толькі на дзіва!

      Як угледзе гдзе бурак,

      То кажа – крапіва!

Не карову, а  быка

Усё даіць хоча,

А як няма малака,

Дык яна рагоча!

      «Няхай жа іх, – кажа, – воўк

      Гэтыя цялушкі!

      Я у вымя тоўк ды тоўк,

      Вымя, як падушкі.

Хоць бы каплю хоць далі,

А то – ані капкі;

Мусіць, ведзьмы заклялі!

Пабягу да бабкі...»

      Каб ёй есьці не варыць,

      Дык печы ня топе,

      А так будзе носам рыць,

      Есьці, што ухопе.

А як ставе гаршкі ў печ –

З носу цякуць саплі;

Як вымае гаршкі прэч,

Дык стравы ні каплі.

      А што прасьці, так прадзе –

      Бурчыць калаўротак.

      Бунцік лёну так зьвядзе,

      Што ня выйдзе мотак.

Адна талька у хамут

Ледзьве пераскоча,

А абрыўкаў цэлы жмут

За печ завалоча.

      Як паставе кросны ткаць,

      Дык аж на Якуба.

      А тут пара ужо жаць, –

      Вот наткала – люба!

А танцуе добра так,

Як цялё з гілёса.

Парвець чыста андарак

I лапці да боса.

      А пяець так, як сава

      Зайца выклікае:

      Аж трасецца галава –

      Так яна гукае!

Ходзе, як чорт у смале,

Хоць ты адвярніся:

У апратцы на пале

Чэрві завяліся.

      А багацтва поўны мех,

      Завязаны жычкай;

      Не сьмейцеся, то ня сьмех,

      Там дзіця з калыскай.

Нуце, хлопцы, я вам сват:

Яна маладая, –

Толькі цяпер посьля сьвят

Акрайкі скідае.

      А хто возьме – будзе рад

      I не параўнуе;

      Будзе дзела рабіць шмат,

      Усё дапільнуе.