Душа імкне у высі, кліча,

І ў высях зорачкай лунае.

Ля хваляў мутнага Дунаю

Здалося мне: Вы – Бэатрычэ.

 

З пашанаю сьвятой, глыбокай,

З душой узрушанай, бы хвалі,

Глядзеў на Вас я. Вы сьпявалі

Аб родных нівах сінявокіх.

 

У плыні песьні ціхазвоннай

Узьлёт красы я сэрцам вычуў;

Бо Вы – ня толькі Бэатрычэ,

Вы – мне здавалася – Мадонна.

 

Душа імкне кудысьці, кліча...

Куды? Я сэрцам адчуваю:

На бераг шустрага Дунаю,

Да Вас, Мадонна, Бэатрычэ.