Хоць цесна сплятаўся

Скупечымі пальцамі часу

Вянок цыбулі дзён,

Ды любую цыбуліну

Выпадку лёгка выцягнуць

З выпетралага вянка.

I цыбуліна мыту з вачэй

Бярэ сьлязамі,

Бо зусім салодкае

На няполатых лехах жыцьця

Не бывае цыбулі.

I ўрэшце ён разарвецца,

Вянок цыбулі дзён тваіх,

I ўсе цыбуліны параскоцяцца.

Ды ці дужа горкаю будзе

Апошняя твая цыбуліна,

Якой ты празь сьлёзы

Мусіш яшчэ ўсьміхнуцца.