Ня кіну я табе дакору,

Ня буду болей дакучаць...

Ці-ж не такія, як учора,

І сёньня зорачкі гараць?

 

Ці-ж не такі і сёньня вецер

Злуецца, сьмешны, за вакном?..

Хіба-ж сышоў, як ліхалецьцем,

Сьвет клінам на табе адной?

 

Мяне другія пакахаюць,

Калі кахаць ня хочаш ты;

У сэрцы зноў запалыхаюць

Агні надзеяў залатых.

 

І заўтра гэтак, як учора,

У небе зоркі не згараць...

Перажыву я моўчкі гора,

Цябе-ж ня буду даракаць.