Не люблю я места (па-расейску – горад).

Надта там цяснота і вялікі сморад.

А паноў як маку ды серад гароду,

Апроч таго, пропасьць рознага народу!

Наш брат як увойдзе, – сам сябе баіцца:

Ці ісьці бяз шапкі, ці гдзе пакланіцца?

Дык надта ж і стыдна, каб не памыліцца:

Пакланіцца немцу ці якому жыду!

Няхай яго сточа – набярэсься стыду;

Няхай лепей з дому я той дзень ня выйду.

А пазнаць жа трудна як жыда, як немца,

Як пана якога ці там чужаземца.

А што жыд да немец – дзеці аднэй маткі:

I мова падобна, і адны ухваткі.

I абодва ласы на чужую працу,

I, мусіць, абодва ядуць з кроўю мацу!

Абодва абдураць, абдзяруць як ліпку,

Адбяруць і сошку за бітую скрыпку.

Пан наш нябожчык (няхай яму сьвеця),

Як умёр, ці чварта вёсна то, ці трэця.

Як яго скруцілі, чыста абадралі,

Глядзіць – будзе кепска, што тут рабіць далей?

Ўсё пусьціў арэндай; найперш пусьціў жыда,

У млыне сеў немец – якаясьць абрыда,

Граўшы па дарогах, прыйшоў з-за граніцы,

Прынёс толькі торбу і ў ёй дзьве скрыпіцы.

Двор купіў хтось рускі так як за дурніцу,

Пан зышоў далёка кудысь за граніцу!

Жыд зараз убіўся у рускага ў ласку:

Штодзень ходзе ў лесе ад самага браску...

От ходзіць ён гэта да ўсё дубы ліча,

Як трэба, і грошы рускаму пазыча.

А як аблічыўся ды дубы абмераў, –

Увосені выгнаў з тысячу сякераў, –

Счысьціў пушчу чыста, за пасекі ўзяўся,

Як кабан, разьеўся ды, як пан, зазнаўся,

Гавора па-руску і з рускім гуляе,

Разам ляжа, ўстане і ўсім упраўляе!

Рускі сабе езьдзе, ня ўдому ніколі,

Немец усё меле ды ходзе па полі.

Наеўшыся мяса, півам запівае,

У сьвята ж на скрыпцы, аж пішчыць, іграе.

Здаецца б, нічога? калі хто ня ведае,

Але пачакаўшы, дык выйшла камэдыя.

Жыд купіў у месьце сабе камяніцу,

Глядзім – і наш рускі кінуўсь за граніцу:

Пакінуў і жонку, адрокся і дзеці;

Зьявіўся пан новы (гэта ужо трэці)...

А які б то пан той?.. Ну, ці хто павера?..

Гэты ж самы немец! каб яго халера!

От цяпер згадай ты – хто кім калі стане?

Аб пану ні весьці, ні слыху, нізваньня,

Жыд панам зрабіўся, немец яшчэ большы,

А мужык быў голы, цяпер яшчэ гольшы!

Так і на гародзе: лебяда, крапіва, –

Толькі вырві рэпу, – дык зарастуць жыва,

Так як чорт насее! Ото ж так і людзе:

Тутэйшы загіне, дык вораг прыбудзе!