Не магу я табе абяцаць

Горы скарбаў, малочныя рэкі.

І каханьне да скону, навекі

Не магу я табе абяцаць.

 

Многа горычы, крыўды зазнала

Маё беднае сэрца ў жыцьці.

Дык ці-ж можа каханьне цьвісьці,

Калі горычы сэрца зазнала?

 

Як і кожны сьмяротны зь людзей,

Я і ў горы меў шчасьця хвіліны;

І аб іх я жыву успамінам,

Як і кожны сьмяротны зь людзей.

 

У жыцьці я паслушны і шчыры

І лагодны, як водблеск зары.

А ня хочаш мне ласкі дарыць, –

Адыйду я, паслушны і шчыры.

 

Не пакрыўджуся я, не заплачу,

Калі ўцьвеляць душу яшчэ раз.

Каб у сэрцы агонь не пагас,

Не пакрыўджуся я, не заплачу.