Край мой! Я, скрыўджаны Богам,

Змушан пакінуць цябе.

Торбу узьдзеўшы на плечы,

Сьцежкай пакут чалавечых

(Долі цяжкой не пазьбег),

Сумна паплёўся ў дарогу.

 

Сумна паплёўся ў дарогу,

Цяжкі свой крыж несучы.

Жаль непамерны разлукі

Скоўваў мне ногі і рукі,

Ціха шаптаў: “Адпачынь,

Ты не пазбудзеш трывогаў.”

 

Хоць не пазбуду трывогаў,

Крочу ў нязнаную даль.

Крочу шукаць сваю долю

І, у змаганьні за волю –  

Супраць бушуючых хваль –

Згінуць, ці ўзяць перамогу.

 

Хоць я пакрыўджаны Богам,

Тварам ня падаю ніц.

Горды, хоць, часам, пануры,

Крочу праз буры-віхуры

Зь верай у лепшыя дні.

...Я не паддамся трывогам!