Паклаўшы мех пусты пад галаву,

Сьніць вецер стог,

Завеяны сьнягамі.

У сена маладзік

Залез з рагамі,

Яму крычыць хмурынка:

– Я плыву!..

Перазалее вецер да касьцей,

Пацягнецца пад раньне,

Пустадомак, –

Сьняжок з галін

Пасыплецца гусьцей,

Па сухадолах –

Выстылых стадолах.

I доўга вытрасае цішыня

Начной трывогі крошкі

З кішаня...