– Дамоў! – гукае маці

Дачушку.

Дзе яна?

Спакой туманнай масьці

Пасецца ля акна.

– Дамоў!

Ня хоча неслух

Ісьці ў начны палон,

Дзе ціша ў мяккіх крэслах

Забыты бачыць сон.

– Дамоў!

Свае чароды

Вясной вяртае край.

Матулін голас родны,

Гукні мяне, парай.

– Дамоў! –

Спрабуе скруха

Гукаць мае гады

Туды,

Дзе будзе глуха

I ў дождж, і ў халады...