Мае спадзяваньні і мары усе,

Як дым у блакіце, расталі.

Ізноў адзінота, як сябра-сусед,

Мяне кліча-вабіць у далі.

 

Ды шляхам адвечным маё йдзе жыцьцё,

Гайдае, як чайку на хвалях.

Я зь ціхай мальбою далоні прасьцёр:

Заву сваю песьню з аддаляў.

 

Яна, як сяброўка, ідзе да мяне

І ласкава зорыць у вочы;

Ня кратае ранаў душы, не кляне,

А мне аддаецца ахвоча.

 

І зь ёю нуда маё сэрца ня сьсе,

І чары ка мне завіталі,

І мары мае, спадзяваньні усе,

Як вырай, вяртаюцца з даляў.