Злавіў воўк ягнятка

I панёс жывое!

Плачуць сын і матка,

Як бабры, абое.

Воўк над маткай зьлітаваўся,

Як які аконам,

У аўчынку перабраўся

Ды ідзець з паклонам.

«Прыйшоў, – кажа, – я здалёчку

Расказаць пані авечцы

Добру вестку аб сыночку, –

Як яму цяпер жывецца.

Не пазнала б ты ніколі,

Такі стаў дасужы

I жывець сабе на волі,

Безь бяды, бяз нужы.

Зубы вырасьлі з клыкамі,

I адпалі рожкі,

Ножкі цяпер з пазурамі,

Хвост даўжэйшы трошкі.

І ўжо воўка не баіцца,

Ў хлеў ніхто ня гоне;

Мае чым абараніцца

I другіх бароне!

Прыйдзі, імасьць, да нас ў госьці,

Справім сабе вечарынку:

Будзе мяса, будуць косьці,

Будзем есьць без адпачынку!»

«Дзякуй, дзякуй, ягамосьці,

За весьці такія!

Няхай прыйдзе сын у госьці,

Пагляджу, ці вые?

Бо, кажуць, меж вамі

Трэба выць ваўкамі.

Я ж па-воўчу не умею

Ні выць, ні есьці, ні лгаць.

Ды скінь скурку, дабрадзею,

Бо зубкі відаць».

I авечка, хоць дурная,

А воўка ж пазнае!