Жыцьцё – найбольшае вар’яцтва,

І той вар’ят, хто ‘шчэ жыве.

Нашто-ж аберучкі трымацца

За гэты прасьмярдзелы сьвет?

 

Парваць жыцьцё раз назаўсёды –  

Ня бачыць зьдзеку і маны.

Няхай апошні раз адзвоняць

Па мне хаўтурныя званы.

 

Ня лейце толькі сьлёз над трупам;

Вы труп ня здольны ажывіць,

Ды й вам сьляза не дапаможа...

Дык лепш – душою не крывіць.

 

Жыцьцё – найбольшае вар’яцтва,

Прытулак злосьці і маны.

Парву жыцьцё; няхай адзвоняць

Па мне апошні раз званы.