Весь сьвет кажыць, б’ець у звона:

«Дурны мужык, як варона!»

Гэта тыкі справядліва:

Ён дурнейшы ад вароны,

I ня дзіва – было б дзіва,

Каб мужык ды быў вучоны.

      Дык крычыце ж, біце ў звона:

      Дурны мужык, як варона!

Да навукі ён ня браўся,

Закасіўся, заараўся;

Дурнем умрэ, як радзіўся,

Сам сабой дурным зрабіўся.

Ведама, мужык – хамула –

Ад навукі адвярнула!

      Дык крычыце ж, біце ў звона:

      Дурны мужык, як варона!

Ці ж ня дурань мужык гэта:

Гарэ, сее усё лета,

А як прыйдуцца дажынкі,

Няма збожжа ні асьмінкі,

А даждаўшы на Каляды,

Мужыкі мякінцы рады.

      Дык крычыце ж, біце ў звона:

      Дурны мужык, як варона!

Усю зіму возам цягне

Да вакзалу ружнэ збожжа,

Ногі зьмерзнуць, сам засьмягне,

А на хлеб кажух заложа,

Каб дажыць як да крапівы,

Абы ў поле выйшаў жывы.

      Дык крычыце ж, біце ў звона:

      Дурны мужык, як варона!

Ад Пятра і да Якуба

Ён касой махаў ад раньня:

Наклаў стагоў, людзям – люба,

Ў хаце ж сена – анізваньня;

Равець з голаду скаціна,

Хоць кінь, бяжы за вачыма!

      Дык крычыце ж, біце ў звона:

      Дурны мужык, як варона!

Глядзі, касьцёл аж да неба,

Воласьць бляхамі пакрыта!

Срэбрам скрые, калі трэба,

Бо за гэта яго біта,

А сам жывець ў мокрай яме,

Дзьверы заткнуў анучамі!

      Дык крычыце ж, біце ў звона:

      Дурны мужык, як варона!

З камаровы нос сякерку

Сьцісне, крэкне, замахае –

Зробле пушчу, як талерку,

Сьвет дрывамі закідае!

А у хаце – зварыць страву,

Пашчапае стару лаву!

      Дык крычыце ж, біце ў звона:

      Дурны мужык, як варона!

Глядзі! горы паразрыты,

А чугункай сьвет абвіты:

Ўсё з мужыцкай цяжкай працы,

Усе едуць у палады;

Ў мужыка ж няма білета!

Ці ж ня дурань мужык гэта?

      Дык крычыце ж, біце ў звона:

      Дурны мужык, як варона!