Пакуль бяжыць вада,

Датуль яна жывая.

Крывяніць дол руда,

Як рана нажавая.

Хоць двойчы не ўвайсьці

Ў раку адну і тую,

Ды хваляю ў трысьці

Яна блакіт нітуе.

Вада ад першых дзён –

Сьвянцоная, сьвятая.

Бяду і добры плён

Вір забыцьця глытае.

I, як на далані,

Я варажыў на плыні:

Ці высьветляцца дні

У восеньскім нахлыне?

Між віраточных траў,

Як маладзік з-за воблак,

З прадоньня пазіраў

Двайнік мой –

Смутны воблік.

Будзь сьветлым, твар вады,

Будзь лёгкай, хваля тая,

Што мрояў невады

На бераг дум вяртае.

Будзь вечнаю, вада,

Што ў сьнезе раставала,

З ласінага сьляда

Ад смагі ратавала.

Няхай не ў меліне

Цячэ ў яры нямыя

I тая, што мяне

Ў апошні шлях абмые.

Вада, ў вякі плыві,

Няспыннасьцю працята.

Ты вучысься ў крыві

Ці наша кроў –

Працяг твой?