Сярод мужчын я самы нешчасьлівы:

Мяне ніхто ня можа пакахаць.

Мае душы палаючай узьвівы

Я ціхай песьняй мушу калыхаць.

 

Ды гэтай песьні сумныя акорды

Ня маюць сілу ўзьвіцца угару.

Тады самотны і зацята-горды

У полымі пачуцьцяў я гару.

 

У грудзях крыўда пеніцца бурліва

На самаго сябе, на сьвет і лёс.

Каб патушыць у сэрцы боль шчымлівы,

Кусаю губы да крыві да сьлёз.

 

Але тых мук маіх ніхто ня бачыць;

Я галавой ня кідаюся ў вір,

А цісну сам, вяжу вузлом сабачым

Мае душы чульлівае узьвіў.

 

З пагардай да ўсяго, зацята-горды,

Я мукі песьняй мушу калыхаць.

Мо’ прыдзе час, за песьні той акорды

Мяне хто-небудзь зможа пакахаць.