Quand luira cette etoile,

                           La plus belle et la plus lointaine,

                           Dites-lui qu'elle eut mon amour,

                           O dernieres de la race humaine.

Зорка Вэнэра ўзышла над зямлёю,

Сьветлыя згадкі з сабой прывяла...

Помніш, калі я спаткаўся з табою,

Зорка Вэнэра ўзышла.

З гэтай пары я пачаў углядацца

Ў неба начное і зорку шукаў.

Ціхім каханьнем к табе разгарацца

З гэтай пары я пачаў.

Але растацца нам час наступае;

Пэўна, ўжо доля такая у нас.

Моцна кахаў я цябе, дарагая,

Але растацца нам час.

Буду ў далёкім краю я нудзіцца,

Ў сэрцы любоў затаіўшы сваю;

Кожную ночку на зорку дзівіцца

Буду ў далёкім краю.

Глянь іншы раз на яе, – у расстаньні

Там зь ёй зьліём мы пагляды свае...

Каб хоць на міг уваскрэсла каханьне,

Глянь іншы раз на яе...

––––––––––––

* Калі аднойчы засьвеціцца гэтая зорка,

Найпрыгажэйшая і найдалейшая,

Скажыце ёй, што я кахаў яе,

О, апошнія з роду людскога.

                     Сюлі-Прудом (фр.)