Тым застольлям,

Тым пасьцелям –

Дзякуй,

Дзе я гасьцяваў,

Дзе начаваў,

Дзе сябе, як дома, пачуваў,

Дзе была падушка дужа мяккай.

Дзякуй тым стагам

I тым стажынкам,

Што хмялілі ночы мурагом,

Дзякуй тым сьнягам

I тым сьняжынкам,

Ад якіх сьвятлела ўсё кругом.

Дзякуй

Пакравам,

Дзядам,

Калядам,

Што чакалі з даўнасьці мяне,

Ручнікам,

Ад сіверу каляным,

Чэснай крыўдзе

I нязлой мане.

Дзякуй той,

Ад ямін васпаватай,

Сьцежцы спорнай у сваёй хадзе,

Што на гэты сьвет

Вяла з павагай

I на той

Спакойна павядзе.

Не была вада з крыніцы даўкай.

Доля думкі вольнымі пасла.

Загадзя

Зямлі

Кажу я дзякуй,

Баючыся не пасьпець пасьля...