I

Сюды са спазьненьнем прыходзяць

Аўтобусы і анэкдоты,

Тут рады выпіць любой нагодзе,

Чый ты і хто ты,

Тут пра цябе дакладна вядома:

Ты дома...

Задумайся ў скрусе

I памаўчы ў тужбе.

Ты ўгору цягнуўся,

А дрэвы перарасьлі цябе.

Ты імкнуўся далёка,

Было дарог табе мала, –

А сьцежка, якую вартуе блёкат,

Цябе перагнала.

Ты розум свой гартаваў

На допытным агні

Пад скляпеньнямі,

Столямі,

Пад застрэшшамі,

А роднае неба – зірні! –

Мудрэйшае.

Падаваўся ты ў шлях даўгі

Малады.

Як тыя стагі, з тугі

Пасівелі твае гады.

Адно яшчэ журба маладая

Ахвотна з табой выглядае

Свае маладыя сьляды...

II

Мамы няма – шчырасьці не стае,

Мамы няма – дні мае безь яе

Суровыя, як астрогі.

Я мяняю дарогі

I цягнікі.

А раптам дарога нейкая,

Цягнік які

Некалі высьненымі дымамі

Усё ж прывядуць да мамы...

А шумеў мне спагады лес,

Ды

Яго скарчавалі гадоў ратаі.

Раней я любіў ад'езды,

Зараз люблю – вяртаньні.

Варушыцца недзе надзеі карэньне

Мама сустрэне...