Аб дзяўчыне яшчэ не пяяў,

Бо дагэтуль ня знаў ўсіх прынад,

Сёньня йдзе ў думку шмат новых зьяў,

Дык і ў песьні па-новаму лад.

Маладую дзявочу красу

Не змалюеш, ня сьпішаш пяром...

Бо хто ж летню змалюе расу,

Сьпіша хто птушын шчэбет і гром?

I я толькі яе хараству,

Як умею, аддам песьняй дань...

Прытупіў сэрца я аб жарству

Год цяжкіх, што мінулі, як здань.

Вось яна – цуд-дзяўчына мая,

Нібы казкі чароўнай жар-цьвет!

Я шапчу ёй: – Зірні, паспрыяй!

Дык куды?! Іншы сьніцца ёй сьвет.

Вочкі спусьціць на грудкі, на дол, –

Так ідзе і набок не зірне,

А прывабны прыпол і падол,

Аж сьмяюцца зь мяне, да мяне!

Яе сонца ад ног да калень,

Ад калень да грудзей і да губ

Атуляе ў пяшчотны прамень,

Бы спраўляе заручыны-шлюб.

Я гляджу, сам ня свой, як у сьне,

Цень на сэрцы, у думках імгла...

Ці была тут дзяўчына, ці не?.. –

Яна ўпобачкі з сонцам пайшла!