Ручайкі залатых летуценьняў

Перасохлі ад сьпёкі жыцьця,

Толькі, часам, празрыстыя цені,

Ціхі шэпат сухога трысьця

Прыгадаюць аб іх на імгненьне

І ледзь чутна ў душы зашасьцяць:

“Ручайкі залатых летуценьняў

перасохлі ад сьпёкі жыцьця”