Хаджу я вобмацкам, блукаю

Ў густой і прыкрай цемнаце.

Хоць не згубіў што, а шукаю,

І штось душу маю гняце.

 

Няўжо-ж я мушу век пакуту

Цярпець у страшных ланцугох?

Пячэ нутро маё атрута,

І галава – бы ў абцугох.

 

Мяне пужае нават ціша,

Трызьненьне хворай галавы,

Ці шэлест-грай халодных мышаў

Каля ракі ў кустох травы.