Мяне павядзеш ты ў апошні шлях,

Забудзешся ў дзень той самы.

Прыцемкі ў згорбленых хатулях

Цень панясуць у прысады.

Закрые мне вочы, як медзякі,

Каравых бяроз жаўталісьце,

Хіба верабей пра мяне:

                                       – Дзе такі? –

Спытаецца, як калісьці.

Я права ня маю ў крыўдлівай нудзе

Судзіць цябе дужа строга.

Ты права ня маеш спыніцца нідзе –

Такі табе вырак,

                           дарога.