Я сёньня сумую і плачу,

І сьлёзы мае – сьлёзы сына,

Што, можа, ужо і ня ўбачу

Цябе, дарагая краіна.

 

А хочацца мне, як ніколі,

З тваімі прасторамі зьліцца,

Абняць і лясы твае й поле,

З гаючых крыніцаў напіцца.

 

І Бога прашу я, каб хмары

Сплылі з тваяго небасхілу,

Каб зьдзейсьніў Ён нашыя мары,

Даў волю, даў долю і сілу.