Кінь вокам на увесь абшар зямлі:

Вось хату шчыльна абышлі

Парканы з гострымі цьвікамі,

Пасыпаныя бітым шклом,

Глядзі – ў прасторах за сялом

Мяжамі

Падзелены на нівах каласы,

Ідуць канаўкі празь лясы,

I стопудовыя гранічныя каменьні

Сярод лугоў бяскрайных заляглі.

Шнуры штыкоў па ўсёй зямлі

Гараць, як дзікае хаценьне,

На гасударстваў рубяжы.

Глядзі: паўсюль мяжы.

Нязьмерны вольныя прасторы

Сьвятой зямлі, – а чалавек

Мяжы, ірвы, тыны рабіў за векам век,

Хаваўся ў іх, як ліс у норы,

I жыў пужліва сам – адзін,

Дрыжачы, як лісьцё асін;

Зласьлівы, бессардэчны, хцівы,

Такі здрадлівы,

Для ўсіх чужы, зусім чужы.

Вакол яго – платы, мяжы.

Пабач, што робіцца за гэтымі платамі!

Ў надмернай працы гіне тут

Галодны і абдзёрты люд,

Каторы моцнымі рукамі

Стварыў усе багатствы на зямлі:

Правёў ён скібы на ральлі,

Ён рэйкі пралажыў чыгунак,

Заводаў коміны падняў у выш нябёс,

А сам даўно сьляпы ад сьлёз

I ўжо забыўся аб ратунак.

Глядзі: па ўсёй зямлі сьвятой

Шырокай хваляй залатой

Бяз краю блішча збожжа мора,

Цьвітуць лугі, шумяць лясы...

Так многа ёсьць паўсюль багацтва і красы,

А людзі нішчацца у голадзе, у зморы

Ад беднаты, ад цемнаты,

Бо скрозь – мяжы, бо скрозь – платы.