Баюся старасьці глухой,

Калі яна,

Сівая,

Нібы сланечнік над ляхой,

Твае гады ківае.

I асыпаюцца гады,

Як град засохлы

Доле.

А вецер –

Вісус малады –

Кпіць зь невясёлай долі.

Жыць пакрысе,

Што нанясе, –

Нямудрае мастацтва.

Лёс незайздросны –

На лясе

У вырадках застацца.

Сьлядзіў,

Ці пакідаў сьляды,

Ці пяўся да карыта, –

Нібы на мытніцы,

Гады

Сваю спагоняць мыту.

Надзеяй

Як сябе ні цеш,

Што парыць дол зарана, –

Сьвятлей ідзе ў зямлю

Лямеш,

Як веташок, з'араны...