Народ, Беларускі Народ!

Ты – цёмны, сьляпы, быццам крот.

Табою ўсягды пагарджалі,

Цябе не пушчалі зь ярма

I душу тваю абакралі, –

У ёй нават мовы няма.

Збудзіўшысь ад грознай бяды,

Ўвесь поўны сьмяротнай жуды,

Ты крыкнуць ня вольны «Ратуйце!»,

I мусіш ты «Дзякуй» крычаць.

Пачуйце жа гэта, пачуйце,

Хто ўмее з вас сэрцам чуваць!