Гатова ад веснавой красы

Сэрца жаўранка разарвацца.

Безабаронна зьнікаюць лясы –

Даверу зялёнага рэзэрвацыі.

На бровы часу адчаю дах

Насоўваецца няўхільна.

Глушэюць вёскі,

А ў гарадах

Перанаселеныя магільнікі.

Ірвецца трос,

Што ад зор да рос.

Сьмех непадкуты

Даволі коўзаўся.

Папрок былы:

«Ці ты ў лесе рос?» –

Будзе гучаць як:

«Залётаўся ў космасе...»