Як сонца ў зэніце,

Як зоры ў блакіце,

Як водарны вецер гаёў, –

Над роднай Краінай

Вітае няспынна

Крылатае сэрца маё.

 

Як гукі прадвесьня,

Як жніўная песьня,

Як срэбраны звон ручаёў, –

Сьмяецца, сьпявае

І горна рыдае

Крылатае сэрца маё.

 

Як пчолка, старанна

З палёў назьбіраны,

Нясе мёд да родных вульлёў, –

Так роднаму Краю

Дабро прыспарае

Крылатае сэрца маё.

 

Як сьвечка ў алтары,

Што шчырай ахвярай

Палае для Бога агнём, –

Для роднага Краю

Паволі згарае

Крылатае сэрца маё.

 

Калі-ж я ў чужыне

Спачну ў дамавіне,

Прыкрыты няроднай зямлёй, –

Свой Край не забудзе,

Вітаць над ім будзе

Крылатае сэрца маё.